Tuesday, January 13, 2009

วิธีหาขูดเงินออกจากกระเป๋ากับแนวคิดการตั้งราคาของร้านโชคชัยสเต้กเฮ้าส์

 
 
 
 
ตอนที่เดินทางกลับบ้านหลายครั้งที่หิวระหว่างทาง ผมเดินทางจากโรงงานที่สระบุรีแล้วก็เข้ามาที่กทม เพราะว่าบ้านพักอยู่ที่กทมแต่ว่าก็ต้องดูงานที่โรงงาน อืม อ่านแล้วไม่น่าจะงงอะไรนะครับ ก็วันไหนหิวผมก็แวะไปกินร้านสเต้กโชคชัย เพราะมากับนายทุน (คุณพ่อผมเอง) เป็นประจำ แต่ว่าผมเนี่ยะก็ไม่ได้สั่งอะไรที่มันมีราคาหรูหรานักหรอกเพราะว่า มันไม่ได้จำเป็นว่าจะต้องกินอะไรที่แพงเท่าไหรน่ะครับ แล้วแนวคิดของการตั้งราคาขายสำหรับร้านนี้เหมือนว่าจะเป็นอาการแบบ starbuck ครับ คือ ออกมาแนวที่ถ้าหากว่าคุณมีเงินจ่ายเท่าไหร่หรอืว่าคุณพอใจที่จะจ่ายเท่าไหร่ คุณก็น่าจะเลือกรายการอาหารที่มีราคาเท่าที่คุณพอใจจะจ่ายครับ หมายความว่า ราคาที่แสดงที่หน้าเมนูไม่ได้สะท้อนถึงราคาที่มาจากต้นทุนสักเท่าไหร่นัก เพราะอะไรน่ะเหรอครับ สังเกตได้ว่าเนื้อที่ผ่านการ aging หรือเรียกง่ายๆว่าเก็บเอาไว้ที่ห้องเย็นให้นานกว่าเดิม มันก็ไม่ได้เป็นเพิ่มต้นทุนสำหรับทางร้านอาหารเท่าไหร่ แต่ว่าคนซื้อเนี่ยะ จะต้องเสียเงินไม่เท่ากันอย่างแน่แท้ แล้วก็คนซื้อก็ไม่ได้รับรู้สักเท่าไหร่ด้วยว่าของมันดีกว่ากันมากมายนักสมราคาที่จะต้องจ่ายเพิ่มเติมเข้าไปอีกหรือไม่อย่างไร เพราะฉะนั้นคนที่คิดจะเลือกเมนูก็จะเหลือแนวคิดแค่ว่า อืม .. วันนี้เรามีเงินเท่านี้แล้วก็พอใจจ่ายเท่านี้สำหรับอาหารมื้อนี้ก็จะเลือกอาหารรายการนั้นๆที่มีราคาเหมาะสมกับที่อยากจะจ่าย หรือมองกลับกันทางร้านอาหารก็จะได้ประโยชน์เชิงว่า เค้าก็จะได้ขูดเงินออกมาจากกระเป๋าสำหรับคนที่พอใจจะจ่ายได้มากที่สุดเท่าที่จะมากด้วยวิธีการตั้งราคาให้มี range ที่กว้างแตกต่างกันออกไปมากๆ (แบบไม่ต้องพิจารณาต้นทุนที่เพิ่มขึ้นเลยแม้แต่น้อย) ไม่รู้ว่าผมคิดถูกหรือผิดยังไง แต่ว่าผมคิดอย่างงี้น่ะครับ ใครมีความเห็นอะไรอื่นก็เม้นท์กันได้น่ะครับไม่ว่ากัน เม้นท์ได้นะครับผม ^_^

โทรศัพท์แปลงเสียงจีนๆ..ซื้อมาได้...

เมื่อวานก่อนผมโทรศัพท์ไปหาสาวคนนึงไม่ได้โทรติดต่ออะไรผ่านการพูดคุยกันแบบจริงๆ มานานหลายเดือนแล้วเพราะปกติแล้วผมจะเจอผู้คนก็ต่อเมื่อ online ไม่ว่าจะเป็น skype หรือว่าเป็น msn ก็สุดแล้วแต่ว่าเพื่อนๆหรือคนรู้จักเค้าใช้อะไรผมก็จะ online อันนั้นดูว่าจะได้คุยกันหรือไม่ จนเหมือนกับว่าไม่ได้มีการโทรศัพท์พูดกันเลย ทั้งหมดเป็นการพิมพ์ผ่านระบบ IM ทั้งหมดแต่ว่าเสียงปกติตอนที่เคยคุยโทรศัพท์หากันผมก็พอจำได้หรอกครับว่ามันเป็นยังไง

แต่แล้วอย่างที่ว่าล่ะครับก็โทรไปแล้วคนรับเสียงไม่เหมือนกับเสียงที่ผมคุ้นหูสักเท่าไหร่ เหมือนกับว่าคนรับเป็นเพื่อนสนิทของเค้า (เพื่อนคนนี้เค้าจะเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆ) ทำผมเมื่อได้ยินเสียงรับโทรศัพท์แล้วก็นึกว่าเอาเป็นเพื่อนเค้าแทนที่จะเป็นตัวเค้าเอง สิ่งที่ผมทำได้ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะว่า ถ้าหากว่าเพื่อนเค้าจะเล่นปลอมตัวมาเป็นเจ้าของโทรศัพท์ ก็แสดงว่าต้องขี้เล่นเอามากๆเพราะว่าคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแล้วมารับแกล้งทำเป็นคนรู้จักกันนี่ก็ถือได้ว่า สาระแนโชว์ยังยอมแพ้น่ะครับ แต่ถึงแม้ว่าผมจะคิดได้อย่างงั้นก็ตามผมก็ไม่แน่ใจอยู่ดี ผมก็เลยลองโทรศัพท์ไปอีกเบอร์ แล้วก็ปรากฏว่าก็ได้เสียงคนเดิมรับสายเหมือนเดิม แต่ว่าคราวนี้ผมลองคุยดูว่า เป็นตัวจริงเหรอป่าว เช่นการถามเนื้อหาใดๆที่เพิ่งคุยกันเมื่อกลางวันผ่าน skype หรืออะไรแล้วแต่ขุดเรื่องมาพูดแล้วปรากฏว่า เสียงนั้น เป็นเสียงของคนที่เป็นเจ้าของเบอร์จริง ! แต่ว่า ทำไมล่ะ เสียงถึงได้เป็นอย่างงั้น ? ผมก็สงสัยอยู่กับตัวเอง ผมก็ถามเค้าไปว่า นี่ .. เธอ อาการป่วยทางคอเหรอป่าวน้า .. หรือว่า เป็นอะไรไม่ได้คุยนานทำไมเสียงเปลี่ยนไป แต่แล้ว ผลลัพธ์หรือสาเหตุก็สุดแล้วแต่จะเรียกกลับกลายเป็นว่า สาเหตุที่ทำให้เสียงเปลี่ยนไปได้มากถึงเพียงนีก็เพราะว่า"โทรศัพท์จีน"ที่ซื้อมาใหม่ล่าสุดเครื่องเดียวสองซิมนี่เอง ราคาก็ไม่แพงเท่าไหร่สองพันกว่าเท่านั้น (แสดงว่าต้นทุนต้องถูกกว่านั้นเอามากๆ) พูดง่ายๆก็คือ ความดีงามของมันเมื่อมาหักลบด้วยราคาแล้วก็จะได้เท่ากับจุดด้อยที่มองไม่เห็นตอนที่ซื้อ แนวคิดแบบนี้น่าจะเอามาคิดกับสินค้าจีนได้ไม่ยากนัก เพราะ มันดีอะไรอย่างมันก็น่าจะไม่ดีอะไรอีกหลายอย่างแทนนั่นเอง (สำหรับสินค้าจีนเท่าที่เห็นมาน่ะครับ) ปรากฏว่า การที่โทรศัพท์ทำให้เสียงเปลี่ยนไปนี่เป็นผลรุนแรงมากถึงขนาดป้าแท้ๆของตัวเค้าเองก็โทรมาแล้วคุยกันก็นึกว่สาคุยกับคนอืน่ แล้วถึงกับวางสายตกใจไปเลยก็ว่าได้ เพื่อนๆที่คุยกันถึงแม้ว่าจะแน่ใจว่าเป็นตัวจริงเสียงจริงก็ยังไม่อยากจะโทรไป รวมถึงผมด้วยน่ะครับ ยังไง โทรศัพท์มือถือจีนระวังให้ดีก็แล้วกัน เดี๋ยวซื้อมาแล้วก็จะกลายเป็นมือถือแปลงเสียงสำหรับสายลับไปซะงั้นน่ะครับ เฮอะๆ..

Tuesday, January 06, 2009

hachi ร้านอาหารแนวเทปันยากิ

 

 

 

 

เหมือนกับว่าร้านนี้พยายามจะทำตัวให้เหมือนกับว่า จะมีการผัดอาหารตรงหน้าให้ดูแต่ว่าการผัดนั้นก็ไม่ได้ฟู่ฟาหวือหวาอะไรสักเท่าไหร่ ทำให้อาหารดูไม่มีรสชาติมากนัก น้ำจิ้มที่เอามาวางก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากมาย นอกจากนี้น้ำจิ้มที่เป็นมายองเนส ก็เป็นแบบที่มีการแช่เย็นแข็งเอาไว้แล้วเกิดอาการแยกชั้นของมันออกจากกันทำให้ดูไม่น่ากันเท่าไหร่นัก

ลักษณะของเนื้อความนุ่มไม่ได้โดดเด่นอะไร หากเมื่อเทียบกับราคาด้วยแล้ว ที่ราคาระดับ 380 บาทต่อ 200 กรัมนั้นยังมีร้านอาหารอื่นที่ให้ความคุ้มค่าได้มากกว่าอยู่มากมายหลายร้านนัก ทำให้ review โดยรวมแล้วถือว่าเป็นร้านที่พยายามทำตัวให้หรูหรา แต่ว่าคงต้องปรับปรุงวิธีการปรุงอาหารน้ำจิ้มแล้วก็พื้นของร้านให้ดูมีราคามากกว่านี้ ถ้าหากว่าค้องการจับตลาดราคาบนประมาณนี้ เพราะเห็นที่ เมนูจะมีเนื้อราคา hi end ด้วยแต่ไม่กล้าที่จะสั่งเพราะมันต้องมั่นใจเสืยก่อนว่าร้านสามารถทำออกได้อร่อย เพราะหากว่ามีเนื้อดีแล้วแต่การทำอาหารปรุงรสออกมาได้ไม่ถึง ก็ถือได้ว่า เอาเนื้อไปทิ้งพร้อมกับราคาค่างวดที่แพงลิบตามเอาไว้ด้วย

โดยรวมแล้วร้านนี้ต้องมีการปรับตรงอีกมากครับไม่ว่าจะเป็นรสชาติหรือการปรุงอาหารที่ผมเข้าใจว่าอยากจะเอามาเป็นจุดขาย แต่สำหรับตอนนี้ยังห่างไกลความจริงอยู่ครับ

คนที่ search ผ่าน Google คิดว่าน่าจะเจอเนื้อความที่ผมเขียนเอาไว้แต่ว่ามันก็เป็น review ส่วนตัวน่ะครับหวังว่าคงไ่ม่คิดมากอะไร(แต่ว่าแหม ..บอกประมาณนี้ผมว่าก็ถ้าเข้ามาอ่านจริงๆก็น่าจะมีผลกระทบต่อความคิดว่าจะไปกินดีหรือไม่ว่าไม่กินดี) ทำไมผมถึงเขียนเอาไว้ที่ Blog ผมด้วยน่ะเหรอครับ ? เพราะว่าอยากจะทดสอบว่าเมื่อไหร่ keyword คำว่า "hachi" จะแสดงหน้า BLog นี้ของผมครับ เพราะผมเคย search ดูแล้วมันมีการ review ไปในทางที่ดีมาแล้ว แต่ว่าผมไปกินแล้วมันก็ไม่ได้ดีถึงขนาดนั้นหรอกนะครับ เพราะฉะนั้นแล้ว จะเห็นได้ว่า การ Blogging สีส่วนมากสำหรับร้านอาหารหรือว่าธุรกิจใดๆที่ ผู็บริโภคหาข้อมูลได้ผ่านทาง Google และมันจะมีผลมากหากว่า มันเป็น positive feedback ครับ เพราะมันเหมือนเป็นการบอกต่อๆปากต่อปากแต่ว่าไ่ม่ได้แบบเห็นหน้าเห็นตากัน แล้วคนที่บอกปากต่อปากนั้น ไม่ต้องรู้จักกันมาก่อน ถ้าอย่างงั้นแล้วแนะนำว่าหากว่า ใครก็ตามที่มีความคิดที่จะทำธุรกิจให้ สร้าง BLog ดักเอาไว้ก่อนแล้วก็คอยดูเรื่องๆว่า มี review ที่ไม่ดีอะไรแสดงออกผ่านทางการ search หรือไม่ หากว่ามีต้องสร้าง content ออกมาเพื่อดักหรือดันเนื้ัอความเหล่านั้นให้อยู่ที่หน้าถัดไป (เพราะคนส่วนใหญ่ไม่กดหน้าสองสักเท่าไหร่ ถ้าหากว่าไม่ไำด้อยากจะค้นหาข้อมูลจริงๆจังๆหรือว่าต้องส่งเป้นการบ้านให้กับครูน่ะครับ) .. แล้วผมละรอดูว่า keyword ของผมที่แปะเอาไว้จะแสดงที่ Google ในเวลากี่วันกันแน่อยากรู้เหมือนกันน่ะครับผม

Monday, January 05, 2009

สรุปความอ่าน Increase your Financial IQ แล้วได้อะไรยังไงมั่ง?

ผมอ่านหนังสือเรื่อง "พ่อรวยสอนปลุกอัจฉริยภาพทางการเงิน" (Increase your Financial IQ) แล้วจบเล่มปุ้บก็มาลองพิมพ์ดูว่า จำอะไรหรือว่ารู้อะไรเพิ่มเติมจาก ตาโรเบริ์ต ที่เขียนหนังสือเล่มนี้ออกมาน่ะครับ

คิดๆ ... อืม ... ได้ไม่มากเท่าไหร่ครับ เพราะถ้าหากว่า เคยอ่านเรื่องพ่อรวยสอนลูกมาแล้ว .. มันก็ไม่ได้อะไรแปลกใหม่หรือเป็น concept ใหม่อะไรมากนัก หนังสือเล่มนี้เหมือนกับว่าจะแต่งแค่ไม่นานมากนักแล้วก็ออกพิมพ์ทันทีเพื่อแปลงเป็น ทรัพย์สิน เพื่อสร้างรายได้ ในอนาคตของ Robert เค้าเองน่ะหละแล้วก็เพื่อเอาไป promote สินค้าอื่นๆ ของเค้าไม่ว่าจะเป็น เกมส์กระแสเงินสด หรือหนังสือเล่มอื่นๆของเค้าก็ตาม ซึ่งแน่นอนว่า วิธีนี้เป็นวิธีที่ดีสำหรับคนที่ฉลาดทางการตลาดอยู่แล้ว เค้าไม่ได้ผิดอะไรหรอกครับ แต่ว่านั่นก็แปลว่าคุณก็ซื้อหนังสือเล่มนี้มาก็เป็นการซื้อ ads มาด้วยส่วนหนึ่งครับผม (ก็เหมือนกับตอนที่เราซื้อ magazine นั่นหละครับ)

โดยรวมแล้วสิ่งที่ต้องการจะสื่อก็คือว่า ตัวเค้าไม่อยากจะอยู่ในสภาพของคุณภาพชีวิตที่ต่ำกว่ามาตราฐาน(มันไม่มีมาตราฐานอะไรจริงๆหรอก) สำหรับตัวเขาเท่านั้น ซึ่งแต่ละคนผมก็ว่ามันก็น่าจะมีมาตราฐานสำหรับการใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนแตกต่างกันไป เรียกง่ายๆว่า ความพอใจ ในการดำเนินและใช้ชีวิตเสียมากกว่าครับ ตา Roburt เหมือนจะผ่านประสบการณ์ที่เกิดความกดดันในชีวิตมาได้หลายเรื่องหลายราว แล้วเค้ากระตุ้นตัวเองเพื่อให้หลุดพ้นจากปัญหาเหล่านั้น เหมือนกับว่าเรื่องการเจอปัญหาเป็นเรือ่งปกติ ซึ่งนั้นก็เป็น เรื่องปกติจริงๆครับ สำหรับการใช้ชีวิตเพื่อให้เกิดความหวือหวาสนุกสนานเดือดร้อนและกดดัน พลุ่งพล่านไปกับอารมณ์ความตื่นเต้นที่ได้เจอะเจอมากอันเนื่องมาจากการลงทุนครับ เค้ามองว่าสิ่งนี้เป็นความตื่นเต้นซะมากกว่า เหมือนในใจบอกตัวเองได้ว่า ปัญหามันเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นก็ตื่นเต้นไปกับมันจะได้สนุก แล้วดูท่าทางว่าเค้าก็คิดแบบนั้นจริงๆน่ะหละ

ความพอเพียงของเค้าก็คือการได้ใช้ชีวิตที่หรูหราเป็นแรงขับซึ่งมองแล้วอาจจะแปลกๆขัดๆกับความรู้สึกของคนเมืองพุทธสักกะหน่อยที่บอกว่า เราควรพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่มีอยู่ แต่ว่าให้มาตามหา นิพพานกันจะได้บุญกว่า .. พุทธบอกว่า ทุกข์สุขอยู่ที่ใจจริงๆ แต่ตาโรเบริ์ตเค้าก็ดูเหมือนจะรู้เรื่องนี้อยู่ว่า ทุกข์สุขอยู่ที่ใจ แต่เค้าจะไม่อยู่ในสภาพที่ในสายตาเห็นว่ามันเป็นสภาพการใช้ชีวิตที่ต่ำกว่ามาตราฐาน(สำหรับเค้า)

ตาโรเบิร์ตให้มุมมองต่อการเป็นหนี้ที่แปลกออกไป และเรียกสิ่งนั้นว่า พลังทวี ซึ่งฟังดูดีเอามากๆ ยกตัวอย่างเช่น หากว่าเราเอาเงินคนอื่นมาลงทุนโดยการกู้(เพราะเราหาทางอื่นไม่ได้แล้วไม่ว่าจากพ่อแม่เพื่อนฝูงเพื่อให้ไม่มีดอกเลยจะดีกว่า)แล้วก็เอาไปลงทุนอะไรก็ได้ที่ "ควบคุมได้" แล้วหักจบลบหนี้แล้ว ได้กำไรต่อเวลามา กำไรนั้น คือพลังทวีระดับ infinite ตรงข้ามกับการเอาเงินตัวเองทั้งหมดไปลงทุนแล้วได้กำไรมา 1 หน่วยที่เท่ากัน แต่ว่าพลังทวี คือ 1 ต่อ 1 เท่านั้น (เพราะไม่มีสัดส่วนของเงินคนอื่นอยู่เลย OPM : Other people money) นั้นก็มีการอธิบายว่า คนที่ใช้เงินคนอื่นจะ Financial IQ มากกว่า (ในหัวข้อเฉพาะพลังทวี) ผมว่าเรื่องนี้มันสะท้อนความจริงที่ดีอย่างหนึ่งคือว่า ถ้าคุณเป็นคนที่มีความสามารถฉลาดทางเงินแล้ว การทำงานบริหารเงิน งาน ธุรกิจไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ หากก้อนลงทุนมันกว้างกว่า มันก็เป็นตัวคูณที่สูงกว่าอยู่แล้ว ไม่ต้องคิดมากอะไรเพราะมันก็เหนื่อยเท่าๆกันระหว่างการเป็นหนี้ร้อยล้าน กับการเป็นหนี้พันล้าน (ผมก็เคยคิดแนวนี้อยู่เหมือนกันว่าการเป็นหนี้นั้นเป็นสิ่งที่ดีแน่นอนหากว่าคนจัดการสามารถสร้างผลกำไรงอกเงยออกมาได้ดว้ย % ที่เท่าๆกัน) เรียกง่ายๆว่า Think Big เป็นแนวคิดเดียวกันกับเรื่องพลังทวีนี้นั่นเอง

จริงๆแล้วพลังทวี ถ้าคนอ่านปกติจะคิดว่าต้องกู้เพื่อให้ได้พลังทวี แต่สำหรับผมแล้ว ผมว่าน่าจะเน้นที่ "เงินคนอื่น" จะดีกว่าการกู้ (แต่ว่า case ที่เค้ายกตัวอย่างมาเป็นการกู้น่ะครับ) เพราะ โดยหลักการแล้ว การขอเงินจากคนอื่นที่ไม่ต้องจ่ายดอกนั้นย่อมดีกว่าขอจากคนที่ต้องจ่ายดอก เพราะฉะนั้นการกู้จาก bank จะเป็นทางเลือกหลังๆ โดยดูว่าต้องจ่ายกลับไปเท่าไหร่ต่อเวลามากกว่าประเด็นอื่นๆ ครับ

ความฉลาดทางการเงิน ตาโรเบริ์ต แบ่งออกมาได้เป็นข้อๆ โดยเริ่มประเด็น คิดแบบไม่ยาก common sense สุดๆ คือ

หาเงินให้ได้มากขึ้น
จ่ายออกไปให้น้อยลง(ในหนังสือเรียกว่า ปกป้องเงินที่หามาได้)
จัดทำงบประมาณ
สร้างพลังทวี
จัดการกับข้อมูลข่าวสารทางการเงิน

การหาเงินให้ได้มากขึ้น เน้นหนักไปที่การแก้ปัญหา ไม่ได้แก้ปัญหาตัวเองหรอกครับ แก้ให้คนอื่นต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องปัญหาอะไรก็ตามที่มีอยู่แล้วล้านแปด หรือว่าปัญหาที่มันไม่เคยมีมาก่อน แต่ว่าก็ทำให้มันเป็นปัญหาได้ไม่ยาก (เหืมอนที่ผมเคยรู้ว่า แต่ก่อนน้ำยาบ้วนปากหรืออาการปากเหม็นมันไม่ได้เป็นปัญหาหรอก แต่ ads ของน้ำยาบ้วนปากก็ทำให้มัเป้นปัญหาซะงั้นน่ะ) หา solution มาเพื่อแก้ปัญหา มันเป็นการหาเงินได้ให้เพิ่มมากขึ้นครับ สำหรับคนเขียนเค้าบอกว่า ภรรยาเค้าแก้ปัญหาให้คนที่ต้องการที่อยู่อาศัยที่ดีได้ในราคาที่ต่ำกว่าการซื้อนั่นก็คือการเช่า แล้วให้ค่าเช่า refresh ค่าเงินต่อเวลาออกมาเอง แล้วเอาไปจ่าย costing ทั้งหลายครับ

ปกป้องเงินที่หามาได้ เล่าถึงว่า เงินมันออกจากกระเป๋าไปได้ยังไงแบบไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นการหลุดออกไปจากระบบภาษี หรือ ระบบตัดเงินเพื่อเตรียมแก่ ที่เก็บจากลูกจ้างและนายจ้างไปก่อน หรือ แม้กระทั่งแนวคิดแบบสุดโต่ง(แต่ว่าสำคัญ) คือ การเอาเงินออกไปจากคู่รัก(แฟน หรือว่าไม่ได้รักกันจริง หรือรักกันจริงแต่ตอนหลังไม่ได้รักกันแล้ว) ก็ต้องระวังเอาไว้ เหมือนกับว่าเรื่องการเงินก็ต้องมีแผนการ A และ แผน B เอาไว้แล้วเช่นเดียวกัน แยกเงินแยกอะไรกันไว้ให้พร้อมแยกทางกันว่าอย่างงั้น ผมว่าคิดแบบนี้เป็นการคิดของคนฉลาด เพราะมีการอ้างอิงสัดส่วนการหย่าร้างที่สูงมากของพวกฝรั่งมังค่าว่า มีถึง 50 50 แต่ว่าผมว่าไทยไม่น่าจะถึงนะ (เดาเอา) concept อีกประเด็นที่สำคัญก็คือ เมื่อเงินเป็นกระแสเงินตรา currency แล้วค่าเงินจะด้อยค่าไป (สำหรับเงิน US Dollar) แต่ว่าของไทยอันนี้คิดว่าน่าจะด้อยน้อยกว่าครับ ไม่น่าจะเหมือนกัน แต่ว่าอยางไรก็ตาม concept ที่เอามาใช้ได้ก็คือ อย่าคิดว่า การลงทุนแล้วตัวเลขทรัพย์สินประเมินมันสูงขึ้น มันไม่ได้แปลว่าคุณมีเงินมากขึ้นแต่อย่างใด แต่มันอาจจะเป็นเพราะว่าเงินมันด้อยค่าลงไปก็ได้ ตัวเลขที่เห็นมันก็แค่สะท้อนที่ทรัพย์สินอันนั้นมันยังมีมูลค่าประมาณเดิมด้วยตัวเลขใหม่ที่ดูเหมือนเยอะขึ้นเท่านั้นเอง ซึ่งส่วนตัวแล้วผมก็ตีความเป็นลักษณะของเงินเฟ้อนั่นหละ สมมุติว่าคุณได้เงินเดือนมาแล้วคุณด้วยอัตราเงินเฟ้อ ออกมาเป็นตัวเลขใหม่ นั่นก็แปลว่ามูลค่าตัวคุณไม่ได้เพิ่มต่อบริษัทเอาซะเลย (หรือว่าเพิ่มแต่ว่าแน่นอนว่าบริษัทใดๆ จะต้องขูดเลือดเนื้อการทำงานและผลงานที่มีมูลค่าเป็นอย่างน้อยสิบเท่าของเงินที่จ่ายไป ไม่อย่างงั้นบริษัทก็อยู่ไม่ได้ต้องออกจากธุรกิจไปครับ หรือในทางกลับกันถ้าหากว่าคุณเป็นลูกจ้างก็ต้องรู้เอาไว้ว่า มันเป็นนโยบายแบบทีไม่ต้องแจ้งแถลงไขอะไรว่าคุณต้องทำงานเพื่อให้ได้มูลค่าออกมาเป็นสิบเท่า เพื่อให้ถึงจุด optimal ของการว่าจ้าง แหม .. แต่ว่ามันเหนื่อยอยู่หรอกนะกับสิบเท่าเนียะ แต่ว่าได้เงินเท่าเดียว เฮอะๆ เข้าใจๆ )

การจ่ายเงินออกไปนั้นอาจจะต้องเริ่มคิดว่า "เอ .. ไปสินค้าหรือว่าบริการที่ซื้อเนียะมันทำให้รวยขึ้นเหรอป่าวน้า .." ถ้าหากว่าซื้อแล้วจนลง (แล้วจะไม่ซื้อเหรอ เพราะมันสะท้อนเกี่ยวกับการใช้ชีวิตที่ต่ำกว่ามาตราฐานของนายโรเบริ์ตอยู่ . เหมือนจะขัดๆกันยังไงไม่รู้) แต่ที่แน่ๆหากว่าการซื้อนั้นมีแนวโน้มว่าจะทำให้รวยขึ้นก็น่าจะซื้อเอาไว้ เช่น หนังสือ สมาชิก online ราคาทอง ( ผมเคยหาแล้ว ถ้าเป็นของฟรีเนียะไม่ได้เรืองไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าของเสียเงินรายเดือนมันจะได้เรื่องเหรอป่าว) เป็นต้น

จัดทำงบประมาณ เหมือนกับเป็นการแบ่งเงินรายได้จ่ายตัวเองก่อนที่จะจ่ายคนอื่น แล้วเอาความเดือดร้อนที่จะต้องจ่ายคนอื่นถ้าหากว่าไม่ครบมาเป็นแรงกดดันเพื่อที่จะรักษามาตราฐานความเป็นอยู่ให้เหมือนเดิมหรือดีกว่าเดิมให้ได้ การจ่ายให้กับตัวเอง เค้าก็จะเอาเงินก้อนนั้นไปลงทุนย้ายไปส่วนใดๆที่เป็นทรัพย์สิน (เพื่อสร้างรายได้ต่อไป ) เค้าว่าเค้าทำแบบนั้นน่ะนะ .. เค้าจะไม่เลือกที่จะลดมาตราฐานการดำเนินชีวิตของเขาหรอก แต่ว่าเลือกที่จะกดดันเพื่อเพิ่มหารายได้มากกว่า แน่ล่ะครับ เป็นวิธีการกดดันที่รุนแรงดีมากเอาการครับ เรียกว่าทุบหม้อข้าวกันเลยครับนั่น แนะนำทำอยู่น่ะครับสำหรับคนที่มีไฟจริง (แหมแต่ก็อีกล่ะจะทำให้ได้ก็ต้องมีไฟน่ะหละครับ)

สร้างพลังทวี ผมก็เล่าไปแล้วน่ะครับก็คือทำตัวคูณรายได้เยอะๆ โดยใช้เงินคนอื่นให้มากที่สุด แล้วเอาเงินตัวเองไปขยายทำอย่างอื่น ที่สร้างรายได้จากการลงทุนอื่นๆอีก .. มีการ refinance ของอสังหาริมทรัพย์ (กรณีตัวอย่าง) เพื่อที่จะเอาเงินตัวเองออกมาให้หมด แล้วให้เงินค่าเช่า โปะดอกจากกการกู้ จ่าย costing แล้วเหลือเอาเงินเก็บเข้าตัวได้โดยสมบูรณ์ไม่มีเงินตัวเองเข้ามาเกี่ยวอีกต่อไป เกี่ยวแค่ตอนที่มันเป็นรายรับเข้ากระเป๋าเท่านั้นโห .. ทำได้อย่างงั้นนี่ก็เรียกว่า พลังทวีระบบ infinite

จัดการกับข้อมูลข่าวสารการเงิน การคิดแบบนี้จะต้องรู้ก่อนว่า ข้อมูลที่ลอยคว้างอยู่นี่ไม่ว่าจะ online หรือว่า offline มันมีข้อมูลแบบความคิดเห็น และ ข้อเท็จจริง ผมว่าเราแยกแยะออกได้ไม่ยาก แลวแยกได้แล้วทำไม ข้อเท็จจริง เราก็ต้องเอามาคิดเพื่อให้ได้ข้อคิดเห็นที่เป็นแนวโน้ม(เป็นสิ่งที่ทำกันอยู่แล้วสำหรับพวกเล่นทองเล่นหุ้นเสี่ยงกับกราฟ ที่ตัวเองไม่มีอำนาจควบคุมใดๆยกเว้นสั่งซื้อและขายเท่านั้น ผมลืมเล่าเรื่องการควบคุมไป มันก็คือ การกำหนดได้ว่าจะเอารายได้เท่าไหร่ (กรณีตัวอย่างคือกำหนดค่าเช่า) รายจ่ายเท่าไหร่ costing ต้นทุนการบริหาร เป็นต้น สังเกตมันควบคุมได้เพิ่มขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง ทั้งๆที่จริงแล้วยังมีส่วนที่ควบคุมไม่ได้อีก แต่ว่าหนังสือไม่ได้เล่าว่าถึงแม้ว่ามันจะควบคุมได้อย่างงั้นจริงๆ มันก็มีสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ปะปนกันมาอยู่แล้ว เช่นค่าเช่าที่เค้ายกตัวอย่างควบคุมได้ แต่ผมยกตัวอย่าง ปัจจับที่คุมไม่ได้ที่กระทบต่อการกำหนดราคาค่าเช่าที่คิดว่าควบคุมได้ เช่น บ้านถูก คนซื้อเป็นบ้านมาอยู่กัน คนรวยเยอะกว่าเดิม เป็นต้น ฟังดูไม่ make sense เท่าไหร่แต่ว่านั่นหละมันอย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่คุมไมได้ถ้ามันจะเป็นอย่างงั้น ไม่อย่างงั้นทักษิณคงไม่อยากควบคุมในสิ่งที่คนปกติคุมไม่ได้หรอก เกี่ยวกันเหรอป่าวน้า . .) การรู้ข่าววงใน หรือเป็นคนวงในให้ได้ (แอ้ะนี่ผมก็คิดถึงเรื่องตอนเงินบาทแข็งค่า แหม ถ้าหากว่าผมรู้ว่าจะการก้าวกระโดดของเงินไทยต่อ USD เนียะนะ .. แหม แต่ก็อีกก็มีคนในที่รู้ได้เงินไปนับไม่ถ้วนอีกน่ะหละ ความจริง ก็คือ insider อย่างไรก็ดีกว่าพวกที่อยู่นอกวงโคจรวันยังค่ำ ความจริงที่ต้องยอมรับล่ะนะ ) รู้ข่าวที่เกี่ยวข้องให้มาก แยกแยะและประมวลออกเพื่อสรุปเป็นความคิดของตัวเองอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วเชื่อมันไปก่อน (เพราะก็อีก ถ้าหากว่าเป้นความคิดเห็นปุ้บมันไม่ถูกเสมอหรอก)

มีเรื่องแปลกใจที่ได้จากการอ่านก็คือ(เป็นเรื่องที่ไม่ได้เคยคิดแบบนี้มาก่อน) การออม เก็บเงินเป็นรูปเงินไม่ใช่เรื่องฉลาด แต่ว่าต้องเอามาวางเป็นรูปทรัพย์สินที่อย่างน้อยมันก็ต้องคงค่าเอาไว้หรือขยายค่าได้ด้วยตัวของมันเอง จะดีกว่า การเอาเงินไปซื้อกองทุนรวมๆให้คนอื่นบริหาร เป็นการเพิ่มความเสี่ยงเพราะ ควบคุมไม่ได้ หรือ เราเสียโอกาสที่จะฉลาดทางการเงินเพิ่มขึ้น (หากว่ามันไปเจอเรื่องไม่ดีเข้าก็จะได้ฉลาดกว่าเดิม แต่ว่าที่แน่ๆคือเอาไปให้คนอื่นควบคุมให้ เค้าไม่ได้คิดหรอกว่าเป็นเงินเค้า สิ่งที่เค้าตอ้งทำก็คือ เอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองให้ได้มากที่สุด ) การลงทุนมักคิดด้วยระบบ model ที่สร้างจากคนที่ฉลาดทางตรรกะที่สุด แน่นอนว่าทุกคนใช้เหมือนกับ ทำให้โลกเราเจ้งไป ความคิดเห็นนี้เป็นความคิดเห็นเดียวกับ คนแต่งเรื่อง fooled by randomness (นักสถิติ) ที่อธิบายเอาไว้เหมือนกันว่า สถิติปัญญาอ่อนเนี่ยะมันใช้กับสิ่งนี้ไม่ได้หรอก (ผมอ่านบทสรุปแล้วมันมีเหตุผลของมันที่ใช้ได้ทีเดียว) ราคาทองมีราคาเดียวทั่วโลก (อันนี้เป็นความรู้ซ้ำจากการสัมนา เค้าก็บอกผมแบบนี้เหมือนกันว่า โลกเรามีราคาทองราคาเดียว ณ เวลาหนึ่งๆ) โลหะอื่นๆที่น่าสนใจคือ โลหะเงิน .. แล้วก็คนที่เรียนเก่งหากว่าไม่ได้กล้าเสี่ยงทำอะไรเค้าก็จะมีแนวคิดที่ปลอดภัย ทำงานให้กับคนที่ได้เกรดซี เป็นอย่างต่ำ .. เกรดโรงเรียนไม่ได้เป็นตัวแปรเพื่อขอกู้กับ bank ได้เลย แต่ว่าเป็นอย่างอื่นที่เกี่ยวกับความสามารถทางการเงินต่างหาก . .อืม .. น่าคิด ๆแต่ประเด็นนี้ผมรู้มานานแล้วว่าการเรียนมันก็แค่ train ความสามารถในการเรียนต่างหาก ทำให้รู้ได้ว่า เราเรียนรู้ได้ดีแค่ไหนมันก็เท่านั้น .. พวกที่ได้เกรดเอ เนี่ยะ พวกนี้เค้าเรียนรู้ได้ไวแตกฉานได้เร็ว นั้นก็แปลว่า ถ้าหากว่าเค้าคิดแบบพวกเกรดซีที่ต้องเสี่ยงเพื่อที่จะได้เงินรวยขึ้นมา โอกาสที่จะไปได้แรงหากเรียนรู้เหมือนกันแล้ว IQ มันก็จะเริ่มมีผลอย่างแน่นอน แต่ว่าแย่หน่อยที่ระบบการเรียนปกติมันไม่ได้สอนกับให้คิดเกี่ยวกับการเงิน หรือการดำเนินชีวิตอย่างงั้นสักเท่าไหร่เนาะ .. (สำหรับภาษาไทยนะ ไม่ค่อยเห็น ) แต่ว่าถ้าเป็น ภาษาอังกฤษแล้วเนียะ ผมว่า คนที่รักการอ่านยังไงๆ ก็จะต้องรู้เรื่องพวกนี้แน่ๆ อีกประเด็นก็คือ แนวคิดหลายๆประเด็นที่มีในหนังสือ จะถูกถ่ายทอดผ่านพวกที่ทำ MLM มาแล้ว(นั่นก็แปลว่าคุณเข้าไปคลุกกับ MLM แล้วจะทำให้ financial IQ มากขึ้นได้ไม่ยาก) ที่รู้เพราะว่าไปคลุกมาด้วยเหมือนกัน เฮอะๆ

"มีช่องว่างระหว่างการรู้ กับการทำ" เพราะคนเราขี้เกียจน่ะหละ . .ไม่ใช่อะไรหรอก ..

ประเด็นอื่นๆผมว่าคงเขียนเอาไว้ไม่ครบหรอกแต่ว่า สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านหนังสือตระกูลเล่มม่วงอ่านสักเล่มก็จะทำให้คุณคิดไปอีกแบบ แล้วมันจะเป็นประโยชน์มากเลยหากว่าคุณไม่เคยคิดอะไรแบบนี้มาก่อน แต่มันจะไม่ได้เป็นเรื่องทีมีประโยชน์อะไรหากว่าคุณเป็นคนที่คิดแบบนี้อยู่แล้วเนียะ . .( ก็ต้องจริงอยู่แล้ว แล้วจะพูดทำไมเนี่ยะเรา ) .. เฮ้อ ..

ดีเหมือนกันน่ะครับ ผมอ่านแล้วปกติไม่ได้เคยมา recap ว่าผมได้อะไรจากการอ่านเลย ได้แค่นั่งนึกผมว่าผมเสียเวลาสัก 1/2 hrs แบบนี้มาพิมพ์ก็น่าจะดีน่ะครับ อย่างน้อยผมก็จะได้ซับมันได้แรงกว่าเดิม แรงกว่านั่งนึกเฉยๆ น่ะครับ

Saturday, January 03, 2009

อาการการติด wine และอาหารหวาน หรือโครงสร้างความคิดการติดอะไรสักอย่าง : แนวคิดของ product เพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกผิดในการบริโภค


แนนนี่ดูเหมือนว่าจะชอบกิน wine หรือว่าทำท่าทำทางเหมือนกับ wine testing แต่ว่าเค้าไม่รู้ตัวหรอกว่าเค้าเริ่มมีอาการติดแล้ว เพราะทุกครั้งที่เค้าไปไหนมาไหนกับ papa แล้วพก wine ไปด้วย เค้าจะเลือกตัดสินใจที่จะขอชิม wine ทุกครั้ง (หลังๆไม่เห็นมีครั้งไหนว่าจะไม่กินน่ะนะ)

อาการแบบนี้สมัย papa เค้าก็รู้ตัวว่า มันเป็นอาการเริ่มต้นของคนที่ติด wine เพราะเค้าเป็นคนบอกผมเองว่า .. การเริ่มต้นมีเงื่อนไขต่อไปนี้  (ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้มาเป็นข้อๆแบบนี้ก็ตาม แต่ว่าอันนี้เอามาแกะดูว่าอาการเริ่มต้นนั้นเป็นอย่างไร)

1 . จะเริ่มกินทีละน้อย
2 . กินแล้วจะเพิ่มความถี่หรือปริมาณทีละน้อย
3 . คนที่เริ่มติดจะบอกว่าตัวเองไม่ติดหรือแทบไม่รู้สึกว่าตัวเองติดแต่อย่างใด
4 . จะเริ่มหาโอกาสเพิ่มปริมาณในการกินทีละน้อย (เพราะว่าดูเหมือนตัวเองไม่ติดนี่หน่า )

อาการติดแบบนี้น่าจะเหมือนกับอาการติดหวานหรือขนมหวานในเด็ก (หรือโตแล้วก็ติดเหมือนกัน) คือ เมื่อหลังอาหารก็อยากจะกินอะไรหวานๆ หรือเรียกได้ว่าหาของหวานกินหลังอาหาร  ทั้งนี้มันดูเหมือนกับว่า การกินของหวานหลังอาหารเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งนี้ การกินอะไรหวานๆ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม มันไม่ได้เป็นเรื่องดีต่อสุขภาพแต่อย่างใด รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดีหรือว่าไม่มีประโยชน์ใดๆ แล้วเอามันใส่มาก มันก็เหลืออยู่แค่เหตุผลเดียวที่สมองสั่งการให้กินก็คือ อยากจะกิน ! หรือเรียกอาการนี้ว่า "ติด" นั่นเอง

ผมมามองดูตัวเองว่าผมติดของหวานเหรอป่าว ? ปรากฏว่า ผมติดของหวานครับ เพราะ ผมมีอาการอย่างที่ผมว่าไปแล้วก็คือ เมื่อถึงหลังอาหารค่ำเมื่อไหร่แล้วอยากจะกินโอวันติน แบบสำเร็จ ผมรู้ว่าในนั้นมันมีน้ำตาลผสม แต่ว่าผมไม่ได้เป็นคนใส่ในรูปน้ำตาลลงในแก้ว มันเป็นแค่ทำให้ผลไม่เห็นเท่านั้นตอนที่ใส่ เจ้าโอวันตินสำเร็จที่ผสมเสร็จมาแล้ว มันเป็นการลดขั้นตอนการรู้สึกผิดได้เป็นอย่างดี นอกจากจะสบายในการเอาของหวานหรือน้ำหวาน(น้ำตาล)เข้าปากแล้วก็ตาม มันยังเป็นการลดความรู้สึผิด (guity) จากการกินอะไรหวานๆได้อีกทางหนึ่งด้วย ก็เพราะมันลดขั้นตอนการกระทำ หรือ ทำให้คนทีคิดจะหลีกเลี่ยงของหวาน ไม่รู้สึกว่าตนเองกระทำผิดต่อร่างกายตนเองด้วยการเอาของหวานหรือน้ำตาลใส่แก้วให้เห็นคาตานั้นเอง

แนวคิดนี้มาจากการที่ว่า คนเราคงไม่กล้าที่จะกินน้ำตาลเพียวๆเป็นสองหรือสามช้อนชาลงคอไปได้ แต่ถ้าหากว่าเอามาละลายหรือปะปนแล้วไม่เหลือรูปแบบของน้ำตาลเอาไว้ คนเรานั้นก็จะเทกลืนกระเดือกลงคอไปได้โดยไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นปริมาณน้ำตาลที่ใส่เข้าสู่ร่างกาย เหมือนกับ การเทหรือกลืนน้ำตาลเข้าคอนั้นเอง ปริมาณไม่ได้แตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย

เฮ้อ.. คิดได้แบบนี้แล้วผมว่านะ .. หลีกเลี่ยงอะไรหวานๆ ให้มากที่สุดจะดีกว่า คงต้องคิดแบบสุดโต่งลักษณะหักดิบของคนติดยามาใช้ เพื่อเป็นการลดปริมาณน้ำตาลในชีวิตลงได้บ้างก็น่าจะดี แต่คงต้องหาความหวานในชีวิตรูปแบบอื่นเข้ามาแทนที่จะดีกว่าน่ะครับ เฮอะๆ .. ฝันละเมอไปนั่นแล้ว เอ้อ ..
Blogged with the Flock Browser

Tuesday, December 30, 2008

ของมีอะไรตั้งมากตั้งมายกันเนียะ? งงตัวเอง?

 คนเราไม่ได้ต้องการที่ใช้อะไรมากมายนัก แต่ว่าสำหรับ gadget และอุปกรณ์ IT มันมีอะไรให้ลองให้เล่นเยอะแยะมากมาย ทำให้อดใจไม่ได้ที่จะต้องหาทางลองมาเล่น หรือเอามาใช้งานได้จริงๆก็เป็นเรื่องดีครับ เลยคิดว่า เอ.. เรามีอะไรมั่งน้า .. เลยจัดแจงหากล่องทั้งหมดที่หามาได้ไม่รวมกล่องคอมพิวเตอร์(ที่เป็นเครื่องคอมพิวเตอร์) กับ monitor มาเกี่ยวข้องดูซิว่า นอกนั้นเรามีอะไรมั่ง

เพิ่งมาสังเกตุว่า กล่องที่มันวางอยู่ที่ห้องเก็บของชั้นสามมันมีเยอะอยู่ ก็ไหนๆก็ไหนๆจับมาถ่ายรูปกล่องหมู่ดีหน่อยว่ามันมีอะไรมั่ง แล้วมันได้ใช้อะไรเหรอป่าว ?

รายการกล่องที่เห็นอยู่ในภาพทั้งหมดมีดังต่อไปนี้ (บางอย่างไม่ได้มีแต่กล่อง แต่ว่ามีของ pack เอาไว้อย่างดี โดยไม่ได้คิดจะขายไปไหนด้วยน่ะครับ)

- EEEPC สองตัวด้านซ้ายมือของภาพ ตอนนั้นบ้าเห่อเพราะว่าไม่เคยเห็นอะไรเล็กๆนานแค่หมื่นเดียวเลยเอามากะว่าให้แม่ใช้ด้วยยันปัจจุบันเค้าก็ไม่ได้เอาไปใช้หรอก เพราะว่าน้องแนนนี่เอาไปใช้งานเวลา computer notebook ตัวอื่นๆมันใช้งานไม่ได้ อีกตัวเป็นของที่ผมใช้งานจริง แต่ก็ไม่มากนัก เพราะว่าจะใช้ก็ต่อเมื่อพกพาเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นการพกเพื่อกะว่าจะต้องพิมพ์อะไรสักอย่างตอนที่อยู่ที่โรงงานหรือว่า เอาไว้ ซ่อมทดลองการ connection ของ ระบบ lan network ตามที่ต่างๆของบ้าน .. ก็เท่านั้นเองครับ

- Webcam QuickCam STX ราคาหลายพันอยู่แต่ว่าตัวนี้ผมก็ใช้งานอยู่กับเครื่องคอมที่ผมเล่นอยู่ตอนนี้ มันรับเสียงได้ในตัวแล้วก็ตัดเสียงวนซ้ำแบบฉลาดๆ ก็โอเคคุ้มค่าการลงทุนครับ

- Xbox360 ผมเล่นไม่เยอะแต่ว่าแต่ละเกมส์ที่ได้เล่นสำหรับผมนั้นถือได้ว่าคุ้มการรอคอยและเวลาเล่นที่เสียไปครับ ผมก็รู้หรอกว่ามันเสียเวลาแต่ว่าเวลามันต้องเอาไปทำอะไรสักอย่าง ถ้าหากว่าคิดซะว่าเป็นการพักผ่อนถือได้ว่ามันก็เป็นการพักผ่อนที่มันส์ดีเหมือนกันครับผม

- ชุดอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับ Local Network แล้วก็ระบบ Wireless connection ทั้งหมด

- SMC Skype phone (Wireless) ตอนนี้ใช้งานไม่ได้เพราะว่า Wireless มันมีปัญหาอยู่

- HTC Touch มือถือประเภท Smart Phone ที่ไม่ค่อยฉลาดมากนัก แต่ว่าถูไถใช้งานได้โอเคระดับหนึ่งครับ

- Dvd drive เพิ่งจะเจ้งไปเลยต้องไปเปลี่ยนมาใหม่ ราคาแค่ 740 บาทเอง ทำได้ทุกอย่างที่เครื่อง dvd writer พึงทำได้ ยี่ห้อ Samsung ตอนซื้อยังแปลกใจว่า เอ.. เดี๋ยวนี้ทำไม้ทำไมมันถูกได้ถึงขนาดนี

- FreeAgent ซื้อจาก Amazon นานแล้วมีขนาด ห้าร้อยกิ้ก (กิ้กเยอะนะเนียะ) แต่ว่าใช้ไปได้ไม่เท่าถึง 150 กิ้กก็ไม่อยากใช้เท่าไหร่เพราะว่ากลัวไวรัสที่มันแอบอยู่ในนั้นด้วยน่ะครับ

- Garmin GPS C320 มีสองตัวครับ ตัวนึงเป็น แผนที่ New Zealand ใช้งานตั้งแต่ตอนที่ไปประเทศนิวซีแลนด์นั่นหละ แล้วก็ไม่ได้ใช้งานอะไรต่อไป ก็แน่หละเพราะว่ามันมีแต่แผนที่ประเทศบ้านเมืองแกะนี่ครับ ส่วนอีกตัวได้ใช้อยู่เพราะว่าเป็นแผนที่ ประเทศไทยครับผม

- Clie ของ Sonyตอนนั้นป่าป้าไม่รู้นึกยังไงไปซื้อมาเหมือนกะว่าโดน sale force อะไรมาก็ไม่รู้ ซื้อมาแล้วก็ใช้ไม่ได้ใช้ไม่เป็น แล้วผมก็ไม่ได้อยู่ใช้ซะด้วยซิ เลยเก็บเอาไว้เป็นกล่องไว้อย่างนั้นไม่ได้ทำอะไรต่อ

- กล้องถ่ายรูป Toshiba เป็นกล่องที่ผมพกติดตัวไปตอนไปเรียนต่อที่อเมริกาถ่ายได้สักพักผมก็ไม่เอาและ ผมก็ซื้อเป็นกล้อง canon แทนครับ ตัวนี้ก็เหมือนกะเป็นตัวสำรองไปเลย

- กล้อง Sanyo CG65 Xacti ซื้อจาก King Power ที่ตรงรางน้ำ เพราะได้บัตรลดราคามาทำให้ซื้อได้ถูกเป็นพิเศษครับ ตัวนี้เป็นอีกอย่างที่ผมใช้อยู่ครับ เพราะมันเป็นกล้องถ่ายภาพแล้วก็เป็นกล้องเพื่อการบันทึกภาพต่อเนื่องออกมาเป็น mp4 (คลิป) ได้นานมาก รองรับ memory card 4 GB สูงสุดครับ แต่ว่าเสียอย่างก็คือ พอกลางคืนหรือบริเวณที่แสงน้อยๆจะถ่ายภาพรับสีได้ไม่ดีนักครับ

- keyboard Logitech เพราะเห็นว่ามันสวยดีเลยซื้อมา สามร้อยบาทแล้วก็ปุ่มดูเรียงได้มีเหตุมีผลการ keyboard แบบอื่นๆ

- ram 1 G สองตัว เอาไว้ใส่ที่ EEEPC ครับเพื่อให้เครื่องมันแรงขึ้นไปได้อีกหน่อยหนึ่ง

- Notepal เอาไว้รอง Notebook แต่ว่าเอาเข้าจริงตอนที่ผมพิมพ์อะไรทำให้หน้าจอมันสั่นสะท้านไม่สามารถที่จะพิมพ์ตอนที่ Notebook อยู่บนแท่นได้ ดังนั้นถ้าหากว่าจะใช้จริงๆก็ต้องต่อ keyboard USB ออกมาอีก ซึ่ง LogicTech Keyboard ตะกี้ผมเป็น PS2 ซะด้วยครับไม่ลงตัวเท่าไหร่

- BlueTooth ทั้งหลายแหล่ มีพักหนึ่งผมเห่อการใช้งาน BlueTooth มากๆ แต่ว่าตอนนี้ผมก็ไม่ได้ใช้งานอะไรเท่าไหร่ ยกเว้นตอนที่เดินทางไปโรงงานแล้วจะเอา BlueTooth ตัวใหม่ที่เอาไว้ฟัง stereo sound ได้แล้วก็เสียบต่อกับหู แล้วก็ connect HTC กับ BlueTooth ก็จะได้ฟังเพลงหรือว่าฟังพวก audio book ได้ระหว่างเดินทางครับ

- NOKIA 7250 ใช้มาตั้งแต่ตอนเรียนแล้วน่ะครับ นานมากแล้วแต่ว่าสภาพถ่านและเครื่องดีอยู่ ถ้าหากว่าเอาไปขายก็จะได้ราคาประมาณ 500 บาทแน่นอนแต่ว่าไม่ขายหรอกห้าร้อยเก็บเอาไว้ในสภาพมือถือแล้วกัน เผื่อว่ามีเหตุอะไรที่ทำให้ HTC ผมเอ๋อไปผมก็จะได้มีมือถือสำรองเอาไว้ใช้งานได้ ซึ่งผมก็ได้เคยใช้งานลักษณะนี้มาแล้วมากกว่า 2 ครั้งด้วยกันครับ
Posted by Picasa

Monday, December 29, 2008

ย้ายคอมไปๆมาๆระหว่างโต้ะตัวเดิม

 
ตอนนี้ผมย้าย computer ตัวเก่ามาวางเอาไว้ที่ใหม่เพื่อที่จะใช้ computer ตัวนี้ต่อเข้ากับ internet แบบมีสาย (ต่อผ่าน lan) เพื่อเป็นการลดความเพี้ยนและเอ๋อของ wireless connection ที่บ้าน มันมีปัญหาว่า "มันเจอๆติดๆดับๆเจอมั่งไม่เจอมั่ง" แม้ว่าจะเป็นการต่อ internet ที่ใช้สายตรงๆแล้วก็ตามก็ยังมีอาการเล็กน้อย โดยอาการก็คือ เมื่อเอาคอมพิวเตอร์ต่อปั้บ มันก็จะ connect ได้เหมือนกับที่มันควรจะเป็นแต่ว่า มัน tranfer ข้อมูลผ่านสายไม่ได้สักระยะเวลาหนึ่งประมาณ 2 นาทีหรือบางครั้งก็นานกว่านั้นหรือบางครั้งเมื่อต่อเข้าไปแล้วมันก็รู้เรื่องมีการโอนข้อมูลได้ทันทีก็มีเหมือนกัน (แต่ว่าน้อยมากโอกาสแบบนั้น) ทีนี้ก็เลยต้องดูว่าน่าจะเกิดจากปัญหาอะไรกันแน่ระหว่าง modem หรือว่า hub ผมก็ลองเอา computer Netbook สักตัวเดิมไปที่ห้องซักล้างเพื่อเอาสายไปต่อกับ lan ที่เป็นสายออกมาตรงๆกับ modem มันก็ต่อได้ทันที แสดงว่าไม่น่าจะเกิดจาก modem แต่ว่าผมสรุปแบบนั้นไม่ได้ซะทีเดียวก็เพราะว่าสายที่ไหลผ่านมาที่ห้องนอนเนี่ยะผมไม่รู้ว่ามันผ่าน modem หรือว่ามันผ่าน hub ด้วยถ้าหากว่าไล่ได้ว่ามันผ่าน hub ด้วยก็น่าจะเป็นไปได้ว่ามันเป้นเพราะ hub มีปัญหา แต่ว่าถ้ามันต่อมาจาก modem ตรงๆ แล้วผ่านสายที่ลากตามหลังคาบ้านมาโผล่ที่ห้องนอนผมเนี่ยะ .. นั่นก็ไม่ได้แปลว่า modem ผมมันไม่เสีย .. อืม .. น่าคิดเอาเป็นว่าผมยังหาสาเหตุยังไม่เจอแต่ว่าก็น่าจะลองเปลี่ยนทั้งหมดดูเลยโดยการเอา router modem (wireless อีกตะหาก) ที่เผลอซื้อมาเพระว่าอยากจะได้ เป็น Access point แต่ว่าก็ดันเอามาเป็น router modem เพราะว่าเชื่อคนขายว่ามันคุ้มกว่า แต่ว่าสุดท้ายก็ไปซื้อ AP มาอยู่ดีเพราะว่ามันทำงานอะไรสะดวกกว่าไม่ต้องติดตั้งอะไรหรือว่า setup อะไรมากมายนักก็เล่นได้แล้วครับ แล้วคงต้องลงมือหาสาเหตุต่อไปครับผม
Posted by Picasa

งาน concert BoyD โกสิยพงษ์ Love Hope & Happiness จาก AIA

วันนี้ผมได้รับตั๋วงาน concert ที่จะจัดที่ impact Arena เมืองทองธานี้แล้วไม่มีอะไรทำก็เอามา upload ถ่ายภาพผ่าน Picasa ลองดูว่า Blog หรือ ปุ่ม Blog ที่อยู่ที่ด้านล่างในโปรแกรม picasa มันทำหน้าที่ของมันยังไงแล้ว ให้ผลการ Blogging ออกมาหน้าตาเป็นอย่างไรดูๆแล้ว มันก็เร็วดีเหมือนกันนะครับ ทั้งตั้งแต่การเอาภาพจาก camera ของผมขึ้นมาจนเป็นหน้าต่างเว็ป BLog ที่คุณเห็นอยู่นี่ เรียกได้ว่าไม่ต้องทำอะไรมากมาย แค่พิมพ์แล้วก็พิมพ์เท่านั้นเอง

สำหรับ concert ตอนนี้น่าจะมีคนไปด้วยทั้งหมด 3 คนแล้ว เพราะ ผมก็จองตัวเพื่อนผมไว้เพื่อให้ไปด้วยกันด้วย แล้วก็แน่ๆผมก็จะไปกะน้องสาวผมเองอีกคน ถ้าหากว่าอยากจะได้ลองโทรมาถามผมดูว่าอีกที่ที่เหลือนี่ผมจะให้ใครไปแล้วหรือไม่ แต่ว่าถ้าผมไม่ได้ให้ใครก็คงคิดว่าต้องเอาไปขายล่ะ เพราะว่ากว่างานจะเริมก็ต้องวันที่ 11 เดือนมกราคม ศกหน้านู้นแน่ะยังมีเวลาอีกเยอะหากว่าไม่มีคนเอาบัตรจริงๆ น่ะครับ

ตอนที่โทรไป Thaiticketmajor.com โทรไปไม่ติดเอาซะเลยเพราะที่หนังสือจดหมายเชิญเค้าบอกว่า ต้องโทรไปที่ call center เพื่อทำการยืนยันนอนยันสิทธิแต่ว่า ผมโทรไปแล้วก็โทรไม่ติด โทรแล้วโทรอีกก็ไม่ติดอยู่ดี ไม่รู้ว่าเค้าจะทำมาหากินได้อย่างไรเพราะว่า เบอร์นี้เค้าไม่ได้เอาไว้รับแขก AIA อย่างเดียวแต่ว่าเค้าก็ต้องขายตั๋วอื่นๆที่เค้าขายอยู๋แล้วไม่ว่าจะเป็นตั๋วเดินรถหรือว่าโรงหนังหรือว่า concert อื่นๆ อีกเยอะแยะมากมาย ถ้าหากว่า ผมโทรไปแล้วโทรไม่ติดขนาดนี้ก็แปลว่า Thaiticketmajor นี่ก็ต้องเสียหายหลายแสนอยู่เพราะว่า โทรไม่ได้เลย เพราะว่าลูกค้า AIA โทรเข้าไปอย่างบ้าระห่ำเรียกได้ว่า โทรก็ไม่มีทางติดได้เลย ผมก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนี้เหมือนกับการที่จะขอบัตร concert ที่ตัวเราได้รับสิทธิอยู่แล้ว แปลกมาก ครับ

แต่สุดท้ายผมก็ email ไปบอกที่ contact center เค้าโดยการหาดูว่าเค้าติดต่อผ่านทางอื่นอะไรได้อีก ทำให้ผมได้มาก ไม่อย่างงั้นผมก็คงคิดว่าหมดหวังไปแล้วล่ะครับนั่น .. ตอนนี้ผมก็คิดว่าปัญหาอะไรง่ายๆแค่นี้เราไม่จำเป็นต้องเล่นตามกติกาก็ได้เพราะว่ากติกามันไม่ได้มีอะไรตั้งแด่แรกแล้ว เค้าก็ไม่ได้บอกผมหรอกในจดหมายน่ะว่าต้อง โทรไปเท่านั้น ไม่ได้บอกเลย ดังนั้นถ้าหากว่าคิดอะไรออกหรือว่าเจอปัญหาอื่นๆที่เจออยู่แล้วบนโลกจริง .. (real world situation) มันก็น่าจะมีทางออกอยู่เยอะแยะมากมาย เหมือนกับสิ่งที่ผมเคยเรียนรู้มาจากการทำงานว่า ปัญหามันมีทางออกอยู่มากมายนัก!
Posted by Picasa

Thursday, March 22, 2007

SAW A CARD

Hi, There are something I would like to share to the world.
Here is one of them. The " SAW A CARD" trick which can be performed surrounded with the audiences.


"Saw A Card" New Magic Exposed - Watch today’s top amazing videos here

Saturday, September 02, 2006

เพื่อนเก็ต

เพื่อนเก็ตน่ารักจังเลยเย้ๆๆ

นี่เป็นรูปเพื่อนๆเก็ตเค้าเหมือนกัน
 Posted by Picasa